Życie Papieża Jana Pawła II do momentu wyboru na Stolicę Świętegi Piotra

 

1920

18/5/20

Karol Józef Wojtyła rodzi się w Wadowicach, w Polsce, w rodzinie Karola Wojtyły i Emilii Kaczorowskiej.

20/6/20

Zostaje ochrzczony przez kapelana wojskowego.

 

1926

15/9/26

Zaczyna uczęszczać do męskiej szkoły podstawowej „Marcin Wadowita”.

 

1929

13/4/29

Podczas porodu umiera matka, Emilia Kaczorowska, wydając na świat martwą dziewczynkę.

 

1932

5/12/32

Umiera brat Edmund, lekarz, zarażony szkarlatyną podczas pracy w Szpitalu Powszechnym w Bielsku-Białej. Urodził się 27 sierpnia 1906. W okresie uczęszczania do gimnazjum Karol jest przewodniczącym Sodalicji Mariańskiej. Poznaje Mieczysława Kotlarczyka, kolegę ze szkoły, który przybliża mu największe dzieła dramaturgiczne.

 

1935

14/9/35

Pod koniec lata 1935 uczestniczy w ćwiczeniach oddziałów Szkolenia Wojskowego w Hermanowicach.

Pierwsze występy teatralne: gra rolę Kirkora w „Balladynie” Słowackiego, wchodząc w ten sposób do historii teatru szkolnego w Wadowicach. Pod kierunkiem swojego profesora zajmuje się również reżyserią dramatu „Zygmunt August” Wyspiańskiego.

 

1938

14/5/38

Kończy gimnazjum otrzymując świadectwo z najlepszymi ocenami ze wszystkich przedmiotów. W tym samym miesiącu przyjmuje Sakrament Bierzmowania i udaje się po raz pierwszy na pielgrzymkę do Częstochowy.

20/6/38

Pracuje na obozie zorganizowanym przez Młodzieżowe Hufce Pracy w Zubrzycy Górnej do 17 lipca. W sierpniu przeprowadza się z ojcem do Krakowa, gdzie wstępuje na Wydział Literatury Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, jednego z najstarszych w Polsce, założonego w 1364 r. przez króla Kazimierza.

 

1939

6/2/39

Włącza się od razu w bogate życie kulturalne miasta. Wstępuje do Sodalicji Studentów Uniwersyteckich Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z grupą młodych intelektualistów pragnie wnieść wkład w rozwój kultury polskiej, wystawiając awangardowe dzieło Niwińskiego „Rycerz księżyca” na dziedzińcu Collegium Maius. Zapisuje się do „Studia 38”, kółka teatralnego założonego przez Kudlińskiego.

18/5/39

Udaje się do Częstochowy z pielgrzymką studencką. W lipcu uczestniczy w obozie Legionu Uniwersyteckiego w Ozomkach przy Wiszni Sadowej.

1/9/39

Wybucha II wojna światowa: Kraków zostaje zajęty przez Niemców. Słowo Polska znika z map geograficznych Europy, jest to okres deportacji i masakr. Zostają zamknięte wszystkie gimnazja, licea i uniwersytety; 85 % bibliotek zostaje zniszczonych.

 

1941

18/2/41

Umiera na zawał serca ojciec, ostatni żyjący członek rodziny.

20/3/41

Osamotniony, nie mając możliwości kontynuowania studiów, zaczyna pracować jako robotnik w kamieniołomach w Zakrzewku, również po to, by uniknąć wywiezienia do obozu pracy w Niemczech. Nadal interesuje się poezją i teatrem kompletując utwór „Ballady portyków Wawelu” i zakładając razem ze swoim przyjacielem Mieczysławem Kotlarczykiem Krakowski Teatr Rapsodyczny, który działając w podziemiu, przyczynia się do podtrzymywania morale i uczuć patriotycznych obywateli, będąc żywym protestem przeciwko nazistowskim próbom zniszczenia kultury polskiej.

 

1942

1/11/42

W październiku 1942 zaczyna uczęszczać na tajne kursy Wydziału Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego jako seminarzysta Archidiecezji Krakowskiej. W tym samym roku zostaje przeniesiony z kamieniołomów do fabryki „Solvay”, gdzie poznaje Jana Tyranowskiego, towarzysza pracy i, przede wszystkim, nadzwyczajnego świeckiego apostoła.

 

1944

29/2/44

Potrąca go niemiecki samochód i zostaje hospitalizowany z powodu urazu czaszki, w szpitalu przebywa do 12 marca. Lekarze, po przyjściu pacjenta do zdrowia, stwierdzają, że w wyniku przeżytego szoku nastąpiło „wyjątkowe wzmocnienie zdolności zapamiętywania”.

29/8/44

W sierpniu Arcybiskup Sapieha przenosi go wraz z innymi tajnymi seminarzystami do pałacu Arcybiskupstwa. Zostanie tam do końca wojny, kontynuując studia, lecz zrywając kontakty z fabryką „Solvay”.

9/9/44

Otrzymuje tonsurę.

17/12/44

Przyjmuje dwa pierwsze święcenia niższe. W tym roku rozpoczyna swój trzeci rok studiów teologicznych.

 

1945

15/1/45

Kraków zostaje wyzwolony przez Armię Czerwoną.

9/4/45

Zostaje wybrany wiceprzewodniczącym organizacji studenckiej „Bratnia Pomoc” Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pozostanie na tym stanowisku do maja 1946 r.

2/12/45

Przyjmuje dwa następne święcenia niższe. Uczęszcza na czwarty rok studiów teologicznych.

 

1946

13/10/46

Zostaje subdiakonem, następny stopień poprzedzający święcenia kapłańskie.

20/10/46

Zostaje diakonem.

1/11/46

Przyjmuje święcenia kapłańskie. Jak poprzednio święcenia otrzymuje z rąk Arcybiskupa Metropolity Adama Sapiehy w jego prywatnej kaplicy.

2/11/46

Celebruje pierwszą Mszę w krypcie św. Leonarda na Wawelu, gdzie znajdują się groby wielu sławnych polskich postaci historycznych.

15/11/46

Jedzie do Rzymu by kontynuować studia.

26/11/46

Zapisuje się na Papieski Uniwersytet „Angelicum” prowadzony przez dominikanów

 

1947

3/8/47

Wyjeżdża w podróż do Francji, Belgii i Holandii razem z księdzem Starowiejskim, by prowadzić działalność duszpasterską wśród uchodźców polskich.

 

1948

14/6/48

Kończy kurs filozofii, broniąc pracy „Doktryna wiary według świętego Jana od Krzyża”. W tym samym miesiącu wraca do Polski.

8/7/48

Zostaje wysłany do parafii Niegowice w pobliżu Bochni w charakterze wikarego.

24/10/48

Kończy studia na Wydziale Teologii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Kilka miesięcy później otrzymuje stopień doktora Świętej Teologii.

 

1949

7/8/49

Zostaje wezwany do Krakowa w związku z nominacją na wikarego parafii św. Floriana. Poświęca wiele czasu na pracę z młodzieżą i jednocześnie kontynuuje naukę.

19/11/49

Rezygnuje ze stanowiska drugiego asystenta na Uniwersytecie Jagiellońskim.

 

1951

1/9/51

Arcybiskup Baziak zawiesza go czasowo w urzędowaniu aż do 1953, aby mógł przygotować się do egzaminu upoważniającego do nauczania filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim.

 

1953

1/12/53

Zdobywa habilitację, broniąc pracy „O możliwości budowania etyki chrześcijańskiej według systemu Maxa Schelera”. Przyjmuje stanowisko profesora etyki społecznej w Seminarium Krakowskim.

 

1954

19/7/54

Wydział Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego zostaje zamknięty. Katolicki Uniwersytet Lubelski proponuje mu stanowisko wykładowcy nieetatowego w instytucie Etyki.

 

1956

1/12/56

Zostaje mianowany docentem i zostaje mu powierzona Katedra Etyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Będzie kierował katedrą aż do dnia wyboru na Papieża.

 

1958

4/7/58

Zostaje mianowany przez Papieża Piusa XII biskupem tytularnym Ombii i pomocniczym Arcybiskupa Krakowa.

28/9/58

Odbywa się inwestytura w Katedrze Wawelskiej: Najmłodszy polski biskup zostaje konsekrowany przez Arcybiskupa Krakowa Baziaka, przyjmując motto „Totus Tuus”, które do dzisiaj figuruje na herbie papieskim.

 

1960

1/1/60

W 1960 publikuje esej „Miłość i odpowiedzialność”, analiza prawdziwej miłości jako planu na życie kobiety i mężczyzny (wyd. TNKUL) i, pod pseudonimem Stanisław Andrzej Gruda, sztukę teatralną „Przed sklepem jubilera” (wyd. „Znak”).

 

1962

15/4/62

Zostaje włączony do Komisji Episkopalnej ds. nauczania.

16/7/62

Po śmierci Arcybiskupa Baziaka zostaje wybrany wikariuszem kapitulnym w Krakowie.

5/10/62

Udaje się do Rzymu, aby uczestniczyć w pracach Soboru Watykańskiego II, który rozpoczyna się 11 października 1962. Przyszły Papież uczestniczy aktywnie w pracach soborowych. Wspominane są jego wystąpienia krytyczne dotyczące schematu XIII, schematu „De liturgia” i schematu dotyczącego źródeł objawienia.

 

1963

26/5/63

Inauguracja Dni Maryjnych w Archidiecezji Krakowskiej.

6/10/63

Celebruje Mszę o północy na świeżym powietrzu w Bieńczycach-Nowej Hucie.

23/10/63

Zabiera głos podczas drugiej sesji Soboru Watykańskiego II na temat schematu „De Ecclesia”.

 

1964

18/1/64

Zostaje mianowany Arcybiskupem Krakowa.

8/3/64

Ceremonia wprowadzenia na urząd w Katedrze w Krakowie. Po kilku miesiącach publikuje dramat „Rozważania o ojcostwie” pod pseudonimem Andrzej Jawien (wyd. „Znak”).

10/9/64

Wyjeżdża na III Sesję Soboru Watykańskiego II i 23 września zabiera głos w sprawie wolności religijnej; 8 października w sprawie apostolstwa świeckich, 21 października w sprawie „Kościół we współczesnym świecie”. Zaraz potem udaje się na dwa tygodnie na pielgrzymkę do Ziemi Świętej.

 

1965

31/1/65

Uczestniczy w pracach Soboru zabierając głos na temat schematu XIII odnoszącego się do Kościoła we współczesnym świecie.

21/9/65

IV Sesja Soboru Watykańskiego II. Występuje po raz kolejny w sprawie wolności religijnej, a 28 października w sprawie Kościoła we współczesnym świecie.

 

1966

29/12/66

Zostaje powołana Komisja Episkopalna ds. Apostolstwa Świeckich i Arcybiskup Wojtyła zostaje mianowany jej przewodniczącym. W tym roku przewodniczy uroczystościom milenijnym w ponad 50 miejscowościach, również poza swoją diecezją.

 

1967

3/4/67

Do 20 kwietnia uczestniczy w pierwszym zebraniu Consilium pro Laicis.

28/6/67

Zostaje konsekrowany na kardynała przez Papieża Pawła VI podczas ceremonii w Kaplicy Sykstyńskiej, w czasie której zostają wręczone czerwone birety 27 nowym kardynałom, tym samym Kolegium Kardynalskie liczy 127 członków.

9/7/67

Ceremonia wprowadzenia na urząd kardynała Wojtyły w Katedrze Wawelskiej

29/9/67

Pierwsze Zgromadzenie Plenarne Synodu Biskupów. Kardynał Wojtyła nie bierze w nim udziału na znak solidarności z Prymasem Kardynałem Stefanem Wyszyńskim, który nie dostał paszportu.

28/10/67

Ceremonia z okazji przybycia obrazu Czarnej Madonny z Częstochowy do Archidiecezji Krakowskiej (święty obraz został zatrzymany przez władze w Częstochowie).

 

1968

18/2/68

Obejmuje piękny i stary kościół rzymski w okolicach Term Karakalli, San Cesareo in Palatio.

12/12/68

Kończy się nawiedzenie Archidiecezji Krakowskiej przez Czarną Madonnę. Kardynał Wojtyła przewodniczy ceremonii.

 

1969

5/1/69

Pisze do „Osservatore Romano” artykuł „Prawda encykliki Humanae Vitae”.

28/2/69

Po wizycie w parafii Bożego Ciała spotyka się ze Wspólnotą Żydowską w synagodze w krakowskiej dzielnicy Kazimierz.

15/3/69

Kardynał Wojtyła jest wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski, na której zostaje przyjęty statut .

18/5/69

Rozpoczyna się budowa kościoła w Nowej Hucie-Bieńczycach.

11/10/69

Uczestniczy w I Nadzwyczajnej Sesji Synodu Biskupów. W grudniu Polskie Towarzystwo Teologiczne (PTT) z Krakowa publikuje jego esej „Osoba i Czyn”.

 

1970

5/4/70

Konsekruje biskupów pomocniczych St. Smoleńskiego i A. Małysiaka.

27/5/70

Prowadzi pielgrzymkę polskich księży do Rzymu.

29/6/70

Uczestniczy w obchodach 50 rocznicy kapłaństwa Pawła VI.

 

1971

8/1/71

Zwołuje Komisję Przygotowawczą Synodu Archidiecezji Krakowskiej. W tym samym roku ogłasza w biuletynie diecezjalnym „Notificationes” zamiar zwołania Synodu Prowincjonalnego.

27/9/71

Wyjeżdża na II sesję Synodu Biskupów.

5/10/71

Zostaje wybrany członkiem Rady Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów.

17/10/71

Uczestniczy w beatyfikacji ojca Kolbego.

 

1972

8/5/72

Otwarcie Synodu Archidiecezji Krakowskiej. W tym samym roku zostaje opublikowane jego dzieło „U podstaw odnowy. Studium wprowadzania w życie Soboru Watykańskiego II” wydane przez Polskie Towarzystwo Teologiczne (PTT).

 

1973

1/2/73

Udaje się w podróż do Australii. Uczestniczy w Kongresie Eucharystycznym. Odwiedza Manilę i Nową Gwineę

20/3/73

Uczestniczy w pracach Świętej Kongregacji ds. kleru, które zakończą się 27 marca 1973.

29/5/73

Wyjeżdża do Belgii. W Bourges prowadzi procesję na cześć Najświętszej Krwi Chrystusowej.

30/6/73

Przewodniczy pierwszemu zebraniu Komisji Ekspertów Synodu Powincjonalnego.

 

1974

21/9/74

Jest referentem części doktrynalnej III Sesji Synodu Biskupów.

1/11/74

Składa dwudniowa wizytę w San Giovanni Rotondo, gdzie kilka lat temu spotkał ojca Pio, z którym prowadził korespondencję w sprawie cudownego uzdrowienia ciężko chorej polskiej kobiety.

 

1975

8/2/75

Jako kardynał arcybiskup Krakowa zwołuje I Zgromadzenie narodowe lekarzy i teologów.

27/2/75

Uczestniczy w międzynarodowym seminarium naukowym na temat fenomenologii we Fryburgu, jego wystąpienie zatytułowane jest „Partecipation or alienation?”.

8/5/75

Zgromadzenie Generalne Synodu Krakowskiego.

1/12/75

Na zaproszenie Kardynała Colombo wygłasza odczyt w Ambrosiana di Milano.

 

1976

7/3/76

Prowadzi rekolekcje w Watykanie do16 marca.

25/3/76

Pracuje w Św. Kongregacji ds. wychowania katolickiego.

1/4/76

Występuje podczas „Spotkań Kulturalnych” i w Angelicum w Roma.

23/7/76

Odwiedza Stany Zjednoczone: Boston; Harvard (wykład na Wydziale Filozofii Catholic University of America); Washington (wizyta u kard. Baum); Filadelfia (Kongres Eucharystyczny); Baltimore; Orchard Lake; Detroit; Buffalo; Kanada; Hamilton, Chicago; Streus Point (wykłady na Uniwersytecie); Los Angeles (wizyta u arcybiskupa Bernardina); S. Francisco; New York (wizyta u kard. Cooka).

21/11/76

Przewodniczy polskiej delegacji na Międzynarodowy Kongres na temat nowej Konstytucji apostolskiej dotyczącej studiów duchownych w Rzymie.

 

1977

1/3/77

Przewodniczy pracom trzeciego posiedzenia Rady Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów, które potrwają do 15 marca.

18/3/77

Na Uniwersytecie Sacro Cuore w Mediolanie wygłasza odczyt na temat: „Problem tworzenia się kultury poprzez Praxis ludzką”.

1/7/77

Konferencja w „Centre du Dialogue” w Paryżu. Przewodniczy Katolickiemu Zjazdowi Polaków w Osny w pobliżu Paryża.

30/9/77

Sesja zwyczajna Synodu Biskupów. 24 października zostaje wybrany do Rady Sekretariatu Generalnego Synodu (do 29 października).

2/12/77

Posiedzenie plenarne Synodu Duszpasterskiego Archidiecezji Krakowskiej.

 

1978

 

10/3/78

Pracuje w Kongregacji „Institutione Catholica”. W tym samym czasie uczestniczy w ceremonii nałożenia paliusza Arcybiskupowi Tomaskowi.

15/5/78

Uczestniczy w sesji inaugurującej Radę Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów.

11/8/78

Uroczystości pogrzebowe Pawła VI.

25/8/78

Zaczyna się Konklawe.

26/8/78

Kardynał Albino Luciani zostaje wybrany Papieżem i przyjmuje imię Jan Paweł I .

30/8/78

Zostaje przyjęty na audiencji z innymi kardynałami oraz prywatnie przez Papieża Jana Pawła I.

19/9/78

Sześciodniowa wizyta w Niemieckiej Republice Federalnej z Prymasem Kardynałem Stefanem Wyszyńskim i biskupami Strobą i Rubinem.

28/9/78

Umiera niespodziewanie po zaledwie 34 dniach pontyfikatu Papież Jan Paweł I.

14/10/1978

Otwarcie Konklawe Mszą „pro eligendo Papa” celebrowaną przez 110 kardynałów ze 111, którzy wybiorą nowego Papieża. Kardynał Wrigh uczestniczy w Mszy na wózku. Przewodniczy Mszy kardynał Villot.

15/10/1978

Cztery tury wyborów przewidziane na pierwszy dzień Konklawe nie przynoszą rezultatów. Pierwszy czarny dym o 11.50, drugi czarny dym o 18.34. Przy pierwszym obecnych było na placu Świętego Piotra 100 000 osób, przy drugim 200 000.

16/10/78

Kardynał Krakowski Karol Wojtyła zostaje wybrany Papieżem około godz. 17.15 i przyjmuje imię Jan Paweł II. O godz.18.44 z centralnej loggii Bazyliki Watykańskiej kardynał Pericle Felici ogłasza nowinę następującymi słowami: „Nuntio vobis gaudium magnum; habemus Papam: Eminentissimum ac Reverendissimum Dominum Carolum Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Wojtyla qui sibi nomen imposuit Joannem Paulum Secundum”.

17/10/1978

O godz. 9.30, po zakończeniu uroczystej Mszy koncelebrowanej przez wszystkich obecnych kardynałów w Kaplicy Sykstyńskiej, jako nowo wybrany Najwyższy Kapłan, Jan Paweł II decyduje o zamknięciu Konklawe. W czasie Mszy wygłasza po łacinie swoje pierwsze orędzie jako Jan Paweł II, skierowane do „kardynałów, dzieci Kościoła Świętego i wszystkich ludzi dobrej woli”. W przemówieniu wyznacza program „intra ecclesiale” swojego pontyfikatu opartego na realizacji wskazań Soboru Watykańskiego II.

 

18/10/1978

Pierwsza audiencja udzielona kardynałom w Sali Konsystorskiej Papieskiego Pałacu w Watykanie.

20/10/1978

Przyjmuje na audiencji Korpus Dyplomatyczny akredytowany przy Stolicy Świętej.

21/10/1978

Pierwsza audiencja dziennikarzy akredytowanych przy Stolicy Świętej oraz pracowników radia i telewizji, którzy relacjonowali z Watykanu wydarzenia związane z wyborem nowego Papieża.

22/10/1978

Na dziedzińcu Bazyliki Świętego Piotra mają miejsce uroczystości inaugurujące wyniesienie go na urząd papieski. W homilii wygłasza słowa, które staną się mottem pontyfikatu: „Nie lękajcie się! Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!”. W tym samym dniu przyjmuje na audiencji Kardynała Frantiska Tomaska, Arcybiskupa Pragi, oraz delegacje niekatolickich Kościołów chrześcijańskich, które uczestniczyły w uroczystości inauguracji pontyfikatu.

24/10/1978

Pierwsze oficjalne audiencje prywatne i pierwsze nominacje po rozpoczęciu pontyfikatu. Przyjmuje prywatnie Sandro Pertiniego, Prezydenta Republiki Włoskiej.

25/10/1978

Pierwsza audiencja generalna. Zatwierdzenie Kardynała Villot na stanowisku Sekretarza Stanu. Pierwsza wizyta w Castel Gandolfo.

26/10/1978

Przyjmuje na prywatnej audiencji wśród innych osobistości Kardynała Wyszyńskiego i Giscarda d’Estaing, prezydenta Republiki Francuskiej.

29/10/1978

Udaje się na pielgrzymkę do sanktuarium Mentorella na Górze Guadagnolo. Zanim został Papieżem często odwiedzał to sanktuarium prowadzone przez polskich Ojców Zmartwychwstańców, był tam nawet w dniu rozpoczęcia Konklawe.

5/11/1978

Udaje się na pielgrzymkę do Asyżu i Sieny, aby odwiedzić groby świętych patronów Włoch, Świętego Franciszka i Świętej Katarzyny.

9/11/1978

Pierwsza audiencja dla kleru diecezji rzymskiej.

12/11/1978

Obejmuje jako Biskup Rzymu Bazylikę Świętego Jana na  Lateranie.

18/11/1978

Przemówienie do plenarnego Zgromadzenia Sekretariatu ds. Jedności Chrześcijan, w którym podkreśla, że jedność ekumeniczna jest jednym z filarów programu jego pontyfikatu.

20/11/1978

Przyjmuje na audiencji Kardynała Slipyj, Starszego Arcybiskupa Ukraińców z Lwowa, wraz z innymi arcybiskupami i biskupami ukraińskimi. Zwraca szczególną uwagę na katolików krajów Europy wschodniej.

27/11/1978

Podczas spotkania z uczestnikami XXI „Certamen Vaticanum”, zorganizowanego przez fundację „Latinas”, zwraca się z apelem do młodych, aby traktowali studia humanistyczne ogólnie rzecz biorąc, a łacinę w szczególności, jako dziedzictwo kulturowe ludzkości i Kościoła.

3/12/1978

Rozpoczyna niedzielne wizyty w parafiach swojej rzymskiej diecezji odwiedzając Kościół Świętego Franciszka Ksawerego w dzielnicy Garbatella.

4/12/1978

Przyjmuje na audiencji współzałożycieli Ruchu dla Pokoju w Irlandii Północnej oraz laureatów Pokojowej Nagrody Nobla – Betty Williams i Mairead Corrigan.

6/12/1978

Okazuje zainteresowanie pokojem w Libanie wysyłając Kardynała Paolo Bertoli z wizytą do tego kraju.

9/12/1978

Zwołuje VI Zgromadzenie Plenarne Synodu Biskupów na temat: „Zadania chrześcijańskiej rodziny we współczesnym świecie”.

11/12/1978

Orędzie do Sekretarza Narodów Zjednoczonych z okazji trzydziestej rocznicy Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.

12/12/1978

Apel Papieża do prezydentów Argentyny i Chile o pokojowe rozwiązanie sporu o Kanał Beagle. Udało się je następnie wprowadzić w życie również dzięki papieskiej mediacji

14/12/1978

Przyjmuje na audiencji ministra Spraw Zagranicznych Ludowej Republiki Bułgarii, Petara Mladenova.

24/12/1978

W noc Bożego Narodzenia w Bazylice Świętego Piotra celebruje Mszę Świętą transmitowaną do 35 krajów.

31/12/1978

Udaje się do Kościoła Jezusowego na Mszę i Te Deum końca roku.